Update van het project

Update bolivia reis pkn anloo zuidlarenEen afvaardiging van World Servants is op bezoek geweest in Boliva.

Constructie gereed m.u.v. het dak. planning gereed eind mei.
We werden ontvangen bij het Centro de Salud door presidente van de wijk Ramiro, zijn rechterhand Eronico en diens vrouw Maria Elena. Vooral Maria Elena was heel blij ons te zien omdat ze zulke goede herinneringen had aan de groep deze zomer.

Eronico gaf ons een rondleiding door het gebouw: de verschillende behandelkamers, de keuken, apotheekje etc. Het gebouw was af tot het dak, deze zou er waarschijnlijk deze maand op gezet gaan worden. Ook waren de muren al gepleisterd en de vloer helemaal opgevuld. Het vullen van de vloer was een heel karwij geweest omdat de constructie heel diep was, maar dit zag er nu heel goed uit.
Na het dak gaat de vloer betegeld worden, de muren geverfd en alles verder ingericht.
Ramiro vertelde ons dat ze met 3 anderen wijken bij de gemeente een budget hadden aangevraagd om de muren van het centrum ook met tegels te zetten voor een betere hygiene. Dit budget hadden ze gekregen dus ook hiermee gingen ze binnenkort aan de slag. Hij hoopte zo rond het begin van de zomer alles klaar te hebben voor gebruik.

Ramiro vertelde dat er veel veranderd was bij de betrokkenen sinds afgelopen zomer. Zelf vond hij het vooral bijzonder om te ervaren hoe mensen die jou niet kennen zomaar iets voor je kunnen doen. Hij vertelde dat hij voorheen vaak zijn ogen gesloten had als hij mensen zag die hulp nodig hadden. De ervaring van afgelopen zomer hadden hem stilgezet bij hoe belangrijk het is om iets voor anderen te doen.

Maria Elena vertelde hoe ze geraakt was door de hulp van deze groep. Ze zei: “hun arbeid was voor mij echt een teken van de liefde van Jezus.”

De aanwezigen hebben veel plannen en dromen voor het centrum. In de toekomst hopen ze ruimtes aan het gebouw te kunnen voegen om meer met natuurgeneeskunde te kunnen doen. Ramiro legt uit hoe ze in Bolivia, naast gewone medische hulp, ook gewend zijn mensen met planten en kruiden te helpen. Wat ons opvalt is dat ze hierin geen beroep doen op ons maar heel zelfstandig plannen aan het uitzetten zijn met andere wijken en de gemeente.

Maria Elena vertelde ons dat ze had genoten van de activiteiten van de groep: bijvoorbeeld het zaklopen in maiszakken. We moesten van haar iedereen in Nederland een dikke knuffel geven en we kregen er zelf ook een bij afscheid.

Reisverslag 14-07-2015

Vanochtend werden we wakker met een, voor ons Nederlanders, bekend geluid: regen. De meesten hadden ’s nachts ook al onweer gehoord, hoewel het een enkeling ook op bijzondere wijze gelukt was om daar doorheen te slapen. Al vrij snel bleek dat de regen voorlopig niet zou stoppen. Er werd een alternatief programma opgesteld waarbij de GMG naar 11 uur werd verschoven. Dit nieuws sloeg in als een bom en binnen een minuut waren veel bedden alweer gevuld. Nadia en ik kozen er echter voor om de ins en outs van het klaverjassen te leren. Onder het toeziend oog van Jorrick, Erik en later Ismay, brandde de strijd los. Hoewel wij het spel natuurlijk vrij snel door hadden, bleken Jorrick en Erik onze tactieken niet helemaal te begrijpen. Jammer wel, want we bedoelde het allemaal zo goed. De klaver 10 zal mij dan ook nog lang blijven achtervolgen.

Het alternatieve programma werd vervolgens nog alternatiever toen werd meegedeeld dat het GMG een goedemiddaggesprek zou worden om half 2. Aangezien de hele harde regen veranderd was in iets minder harde regen gingen de bikkels van GMG 3 met Pieter op weg om de hangbrug te bekijken. Gewapend met regenjassen, een poncho en zelfs een paraplu begon de tocht. Na heel wat plassen ontweken te hebben kwamen we bij de woeste amazone die de rivier inmiddels toch wel geworden was. Toen we eenmaal op de brug stonden bleek dat het zowaar nóg harder kon regenen, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was echt een heel bijzonder gezicht.

Terug bij het eten bleek dat er behoorlijk wat mensen ziek/aan de diarree waren. Gijs was een van de slachtoffers, en daarom bedacht JT en Jaap het inmiddels beroemde 5-fasenmodel. Dit houdt in:

Fase 1: Lichte verdunning.
Fase 2: Serieuze verdunning die samen gaat met buikkrampen.
Fase 3: Controlevraag: Durf ik nog een scheet te laten? De toiletgang gaat vanaf deze fase met gezwinde spoed. Knetterend komen er nog wat losse stukjes uit.
Fase 4: Het geluid is inmiddels weggevallen, er is alleen nog serieus geklater te horen.
Fase 5: Urineren vanuit het verkeerde gat.

Iedereen is er behoorlijk mee bezig en dat zorgt voor een hoop vieze gezichten. De rest van de middag werd besteed aan tijdschriften lezen, naar de wc gaan en klagen over het weer. ’s Middags moesten er nog wat steigers afgebroken worden bij een vorig project. Toen ik in mijn werkbroek met regenjas bij de poort aankwam zei Rik tegen mij: “Huh, ga jij ook mee Bas?” En zelfs toen ik iets tegen hem zei vond hij het nog steeds moeilijk te geloven. Stiekem zijn we vast toch een tweeling. Het avondprogramma ging ’s avonds ook niet door, doordat er problemen waren met Kars zijn stoelgang. Na een lange, koude, natte dag met ontzettend veel regen hoopt iedereen dat het morgen beter zou zijn. Slaap lekker!

Miriam