Dinsdag 05-08-25

Vanmiddag is onze groep na een fantastische reis weer veilig aangekomen in Zuidlaren. Een warm onthaal, dikke knuffels en opgeluchte gezichten markeerden het einde van een indrukwekkend avontuur.

Ruim drie kwartier duurde het afscheid nemen van elkaar — want hoe neem je in één knuffel afscheid van drie intense weken vol bouwen, zingen, zweten, lachen en heel veel mooie momenten? We hebben herinneringen gemaakt die nog lang zullen blijven nazinderen.

Dank aan iedereen die ons gevolgd heeft, met ons meegeleefd heeft, en deze reis – op afstand of van dichtbij – zo bijzonder heeft gemaakt. Mphunje blijft in ons hart… maar nu eerst: slapen. In je eigen bed. Zonder klamboe. Wat een luxe!

Maandag  04-08-25

Gisteravond kwamen we aan in een oase van rust: het Msamba Catholic Centre in Lilongwe. De ontvangst? Hartverwarmend. Het eten? Hemels. Gegrilde kip, rijst, groenten én nsima — hét nationale trotsgerecht van Malawi. Sommigen schepten drie keer op.

In de avond verzorgden David en Kars een korte, maar krachtige dienst over de liefde. Niet het romantische type, maar de liefde die werkt. Liefde die bouwt, helpt, deelt en… vermenigvuldigt. “Liefde is een werkwoord”, werd er gepreekt. “Dus aan de slag!” Gelukkig konden we daarna ook gewoon in bed neerploffen.

En dan het slapen. Wát een luxe. Een echt matras, een klamboe zonder gaten én… warme douche. We herhalen: warme douche! Onze poriën wisten niet wat ze overkwamen. 

Opmerkelijk detail: Jan, onze dappere hoofdleider, mocht overnachten op de vrouwenafdeling. Niet in de slaapzaal, maar in een solo-kamertje. Volgens eigen zeggen voelde hij zich “als een paus”, al hadden wij meer de associatie met een pelgrim op retraite tussen de nonnen.

De sfeer in de groep is goed. Iedereen is een tikkeltje moe, maar vooral voldaan. En ondanks het vroege uur was iedereen goed gemutst en kijken we uit naar de terugkomst in nederland!

Om 10:00 uur vertrokken we richting het vliegveld. Op naar huis, met koffers vol verhalen, een waslijst aan herinneringen en minstens drie nieuwe Afrikaanse woorden die we verkeerd blijven uitspreken.

Malawi, je was mooi. Msamba Catholic Centre, bedankt voor de warme afsluiter. En aan iedereen thuis: maak maar vast een pan stamppot klaar. Zonder nsima graag.

Klik hier voor de foto's

Zondag  03-08-25

Na drie weken zweten, bouwen, zingen, dansen, kinderwerk, primitief douchen, pannenkoeken bakken, kampvuren en heel veel groepsmomenten, dachten we dat het hoogtepunt wel bereikt was. Maar nee hoor — enter: safari time!

Gistermiddag mocht de eerste groep het park in, vandaag de rest. Het was alsof we in een live-aflevering van National Geographic zaten (zonder voice-over, maar met veel oooh’s en “Kijk! Een Pumba!”). De ene groep spotte zebra’s, de ander antilopes. We zagen wildebeesten, olifanten, gazellen en ja — nijlpaarden! Oké, ze lagen vooral stil en zagen eruit als drijvende stenen, maar toch: hippo’s, check!

Na deze wilde beestenbende zijn we doorgestuiterd (Malawiaanse wegen blijven een avontuur) naar onze allerlaatste lodge. De sfeer in de bus? Vermoeid, vol verwachting én hongerig. Gelukkig hadden we nog precies genoeg beleg over om iedereen een broodje te geven. De chocoladepasta, hagelslag, schuddebuikjes en kokosbrood zijn inmiddels op. 

De lodge is prachtig. Precies goed voor een laatste nacht: stromend water, een bed, en geruchten over een bar waar we onze laatste kwacha’s in kunnen wisselen voor iets kouds. Vanavond sluiten we af met een kerkdienst, voorbereid door David en Kars. Een mooi moment van bezinning na alles wat we hebben meegemaakt.

En o ja, breaking news. Je herinnert je vast onze eerdere reisverslag nog: "We vertrokken met 3 stelletjes..." Inmiddels zijn we bij 5. Maar vandaag — en dit blijft onder ons hè — hebben we sterke vermoedens over koppel nummer zes. We noemen geen namen, maar laten we zeggen: als blikken konden blozen… 

Malawi, wat was je mooi. Morgen en dinsdag de terugreis. Maar eerst: genieten van onze laatste avond onder de Afrikaanse sterrenhemel. Met een vol hart, een lege pot pindakaas en misschien wel een beetje vlinders in de buik.

Tot slot...
De afgelopen weken hebben we — met ongeveer 11.631 woorden — geprobeerd jullie zo goed mogelijk mee te nemen in avonturen van onze groep in Mphunje. We hebben dat met héél veel plezier gedaan! En wat hadden we een geluk: de verbinding met Malawi was top! We vrezen alleen een béétje voor Jan… die zich mag opmaken voor een stevige rekening van zijn telefoonprovider wegens excessief data-gebruik. (Jan, alvast succes.)

Nog één nachtje slapen op Afrikaanse bodem, dan begint de terugreis. Hiernaast -op je laptop-, of hieronder -op je mobiel- delen we het reisschema.

Bedankt voor alle leuke, grappige en ontroerende reacties op onze reisverslagen.
Jullie betrokkenheid was hartverwarmend — FAN. TAS. TISCH!

En als aller-allerlaatste nog een hele serie foto's van de afgelopen week: klik hier en een 'van alles wat video'.

Zondag  03-08-25

Liefde in de lucht bij World Servants Zuidlaren: van bouwen naar bloeien!

Wat begon als een bouwproject, eindigt in een liefdesverhaal dat menig romantische film doet verbleken. De groep van World Servants Zuidlaren vertrok met ballen, pannenkoeken meel én drie stelletjes in de gelederen. Maar inmiddels... zijn het er vijf! 

Nee, liefde was geen officieel projectdoel (we hebben het gecontroleerd, stond niet in de projectomschrijving van CCAP). En toch: tussen het cement mengen, muurtjes metselen en pannenkoeken bakken is er iets moois ontstaan. Liefde. Of zoals we het in de groep nu noemen: project hart-opbouw. 

Volgens anonieme bronnen binnen de groep begon het al vroeg te broeien. “Tijdens het kinderwerk keek hij net iets langer naar haar toen ze spijkerpoepte,” aldus een goed geïnformeerde insider. “En tijdens het bouwen van het huis ‘Samen bouwen aan ontwikkeling’ kwam er ook iets anders tot bloei…”

De foto hieronder is het onomstotelijke bewijs: twee hoodies, twee mensen, één knusse knuffel. Geen hippe datingapp, geen algoritmes — gewoon zand in je schoenen, verf in je haar en een gedeeld idealisme. Dáár gebeurt het.

En hoewel liefde niet het hoofddoel is van een World Servants-reis, bewijst dit project maar weer: als je samen de handen uit de mouwen steekt, kun je méér opbouwen dan alleen huizen.

Wordt vervolgd… bij het altaar? Of gewoon bij de volgende vrijwilligersbijeenkomst...

Zaterdag  02-08-25

Na drie intensieve weken van bouwen, spelen, zingen, zweten (veel zweten), zagen, schilderen en… nou ja, alles wat je al in eerdere blogs hebt kunnen lezen – was het vanmorgen tijd om afscheid te nemen van Mphunju. En ja, dat ging niet zonder tissues. De afscheidsknuffels met kinderen, leraren, dorpsbewoners en samenwerkingspartners raakten ons allemaal diep. Hoeveel je in zo’n korte tijd met mensen kunt opbouwen… ongelooflijk. Mphunju zit voor altijd in ons hart.

Na een laatste groepsfoto en het zorgvuldig vastsjorren van onze bagage op het dak van de jeeps en bus, vertrokken we voor de volgende etappe van deze reis: Kasungu National Park. En dát bleek een avontuur op zich.

De route? Laten we zeggen dat onze stappentellers dachten dat we een marathon deden. Elke kuil, hobbel en zandrichel werd vrolijk meegeteld alsof we sprongen maakten in plaats van zaten. Onze ‘Bumpy Ride’ had alles weg van een gratis full-body massage, inclusief stofmasker. Maar hé, we kwamen aan!

En wat doe je als eerste als je na drie weken aankomt in een luxe resort? Precies: rennen naar het toilet. Eindelijk een bril, stromend water én… een deur die op slot kan. Pure luxe. Daarna was het tijd om onze nieuwe kamers te ontdekken, en geloof ons: dit zijn geen bouwprojecten, dit zijn paleisjes (oké, Afrikaans stijl, maar dat telt ook!).

Vanmiddag mocht de eerste groep van elf op safari. De rest volgt morgen in twee groepen. En wat een uitzicht! Vanuit het resort zie je de nijlpaarden dobberen in het water, olifanten slenteren langs de overkant en de antilopen dartelen alsof ze zijn opgegroeid op een catwalk. Het belooft een spectaculaire afsluiting te worden van een indrukwekkende reis.

Voor de thuisblijvers: we verblijven in het prachtige Kasungu National Park, een van de oudste nationale parken van Malawi. Het park ligt in het westen van het land, tegen de grens met Zambia aan, en beslaat ruim 2.100 vierkante kilometer. Kasungu staat bekend om zijn grote open vlaktes, mopanebossen, en uiteraard de dieren: olifanten, buffels, antilopen, bavianen, en als we héél veel geluk hebben zelfs een luipaard. En ja, hippo’s zijn er dus ook. Ze grommen ‘s nachts onder je raam – best gezellig, eigenlijk.

We verblijven in Lifupa Lodge, een sfeervol kampement aan een groot meer, met uitzicht op wild dat komt drinken aan de oever. Denk rieten daken, houten meubels, koude cola en... rust. Heel. Veel. Rust.

Vanavond verruilen we onze dunne matjes en klamboes voor échte bedden, mét lakens en zonder zand. Wat een luxe! We zijn er eerlijk gezegd wel een beetje aan toe. Geen uitgebreid kampvuurprogramma vanavond – we gaan vroeg naar bed. Even opladen na alle indrukken van vandaag (en van de afgelopen weken). Al zullen er vast nog wat fluisterende terugblikken en grapjes klinken over hoe vaak we de komende dagen naar een écht toilet gaan rennen…

Tot morgen!
Groeten uit het mooie Kasungu

Foto's:
Afscheid Mphunje - Klik hier
Kasungu National Park - Klik hier

Vrijdag 01-08-25

Vandaag stond het kinderwerk in Mphunju in het teken van feest, fanatisme en flink wat spierpijn. Want wie denkt dat kinderactiviteiten “rustig” zijn, heeft ons programma nog niet gezien.

Op het veld ontstond al vroeg een bonte verzameling kinderen, vlaggetjes, ballonnen, en Hollandse chaos. De line-up? Spijkerpoepen (ja, dat blijft internationaal hilarisch), touwtrekken (waarbij sommigen halve boomstammen meetrokken), hoepels gooien (soms per ongeluk richting de verkeerde kant), springtouwen met 10 tegelijk en – jawel – nagellakken!

Die laatste activiteit werd verrassend goed bezocht door zowel meisjes als jongens. In alle kleuren van de regenboog verschenen er vingers met knalroze, gifgroen of – onze persoonlijke favoriet – oranje-blauw in Eredivisie-stijl. Eén jongen stond met zoveel trots naar zijn gelakte nagels te kijken, dat we dachten dat hij meteen een modeblog zou beginnen. Als we thuiskomen, zijn de kindernagels in Malawi misschien wel een internationale trend gestart.

Het mooiste? Iedereen deed mee. Jongens, meisjes, klein, groot, verlegen of uitbundig. Er werd geschreeuwd, gelachen, gesprongen en soms ook gewoon even gezeten met een snoepje en een glimlach.

En dat is misschien wel het grootste succes van vandaag: verbinding door spel. Door een touw, een hoepel, een nagellakpotje en een heleboel enthousiasme. Geen schermpjes, geen wifi, wel vuile voeten, vrolijke gezichten en herinneringen die blijven plakken als glitter op een versgelakte nagel.

Wij gaan slapen met een zere rug van het touwtrekken en een roze stip op onze duim, maar bovenal met een warm gevoel. Want dit was zo’n dag waarop je denkt: hier doen we het voor.

Klik hier voor de foto's

Donderdag 31-07-25

Vanmiddag veranderde de bouwplaats tijdelijk in een openluchtkeuken, compleet met rook, kampvuur, eieren, meel én een flinke dosis gezelligheid. Op drie geïmproviseerde vuurtjes bakten we de sterren van de lucht: pannenkoeken! Geen 1500 zoals op Nationale Pannenkoekdag, maar wél genoeg om een hele rij bouwvakkers, kinderen en nieuwsgierige dorpsbewoners met een glimlach (en een volle buik) naar huis te laten gaan.

De voorbereiding begon al vroeg: eieren tikken, meel mengen, olie inschenken (zonder maatbeker, gewoon op gevoel – Malawiaans recept dus), en vuren aansteken. Rick, Senna en Jan ontpopten zich tot ware pannenkoekencowboys, draaiend met een focus alsof er Michelin-sterren te verdienen waren.

Ondertussen klonk er muziek. Want als Eline een gitaar in handen krijgt, gebeurt er iets. En zo werd “het pannenkoekenlied” geboren – spontaan, vrolijk en met lokale backing vocals die klonken als een Afrikaanse versie van Kinderen voor Kinderen.

De vrouwen uit het dorp keken eerst toe, gniffelend om onze pannenkoektechniek. Maar even later zaten ze mee te zingen en – belangrijker nog – lekker mee te eten. Het was een middag van delen, lachen, zingen en… bakken in de zon.

Conclusie van de dag: je hebt geen keukens, geen ovens en geen pannenkoekenmix nodig om een feestje te bouwen. Alleen wat meel, een gitaar en een heleboel open armen. En misschien een beetje zonnebrandcrème voor de bakkers.

Want ja, zelfs de pannenkoeken kregen uiteindelijk een kleurtje.

Klik hier voor de foto's van het bezoek

Donderdag 31-07-25

Vandaag mochten we op bezoek bij Oscar, onze onverstoorbare coördinator op de bouw. Elke dag geeft hij ons aanwijzingen, regelt materialen, en houdt overzicht alsof hij een menselijke projectplanning is. Maar vandaag zagen we hem in een heel andere rol: als gastheer.

Samen met Raven, Marnel, Sira, Amber, Pieter en Jan stapten we zijn erf op, en meteen werd duidelijk: wij waren meer dan welkom. Binnen werd ruimte gemaakt – en dat bedoelen we letterlijk. Stoelen werden naar voren geschoven, mensen schoven nóg dichter tegen de muur, en ineens zaten we in een warme kring van familie, buren en nieuwsgierige kinderen. Voor wie denkt dat je huis vol is… kijk nog eens naar die deuropening op de foto. Kinderen bleven komen. We vermoeden dat er nu nog steeds eentje halverwege de rij staat te wachten.

Zoals inmiddels bijna traditie is, werden we getrakteerd op koekjes, cola en – jawel – een kip. Die krijgt waarschijnlijk binnenkort een ereplek op het erf (of in de pan, daarover durven we geen uitspraken te doen, waarschijnlijk het laatste).

Wat blijft verwonderen is de vrijgevigheid van de mensen hier. Waar wij soms denken in "wat kunnen we missen", denken zij in "wat kunnen we geven". En dat is precies wat Oscar en zijn familie deden. Ze gaven tijd, eten, glimlachen en warmte.

We gingen naar huis met een kip, maar vooral met een hart dat een beetje voller voelde. Want achter de stoere bouwcoördinator schuilt een man met een groot hart – en een huis dat letterlijk en figuurlijk openstaat voor iedereen. Zelfs als je met z’n vijftienen tegelijk binnenkomt.

En die kinderen in de deuropening? Die hebben waarschijnlijk alles doorverteld in het dorp: “Ze kregen cola én een kip!”

Klik hier voor de foto's van het bezoek

Donderdag 31-07-25

Vanmorgen brachten we een bijzonder bezoek aan een project waar in 2012 een groep van World Servants uit Vries heeft geholpen bij het bouwen van schoollokalen. Samen met Raven, Marnel, Sira, Amber, Pieter en Jan stonden we op diezelfde plek waar ruim tien jaar geleden zweet, inzet en hoop zijn samengekomen.

Hoewel het schoolterrein er vandaag stil en verlaten bij lag — het is tenslotte vakantie — voelde het niet leeg. Integendeel: je voelde de historie. De lokalen stonden er nog altijd stevig bij, met muren die verhalen zouden kunnen vertellen. En ook al waren er geen kinderen, de impact van het werk van toen is nog altijd voelbaar.

We spraken met een van de docenten, die vol enthousiasme vertelde over de blijvende steun vanuit Vries. Niet alleen tijdens de bouw, maar ook in de jaren daarna is er contact gebleven. “Deze gebouwen zijn niet zomaar klaslokalen,” zei hij. “Ze zijn een symbool van verbinding en hoop.” En dat raakte ons.

We hebben ter plekke een videoboodschap opgenomen voor de World Servants groep van 2012 uit Vries. Een bedankje en groet vanaf de plek waar hun inzet nog steeds resultaat oplevert.

Het was een moment van besef: ook als wij straks weer naar huis gaan, blijft wat we hier doen bestaan. Soms in stenen, soms in herinneringen, en altijd in betekenis.

Klik hier voor de foto's van het bezoek

Donderdag 31-07-25

Gisteravond was het zover: Chiel’s Grote Duellenavond. Twee teams, één missie: winnen. En waarom? Voor de meest waardevolle prijs van heel Malawi… een zak overgebleven snoep. Niet zomaar een zak, nee, dé zak die al dagen mysterieus op tafel lag zonder dat iemand eraan mocht zitten. Tot nu.

Chiel leidde de avond met de flair van een spelshowhost, inclusief spannende aankondigingen en serieuze blikken. De opdrachten? Variërend van keihard armpje drukken (met spierballen én tactiek) tot het foutloos opnoemen van de Bijbelboeken. En als je dacht dat dat het was: landen in Afrika opdreunen alsof je een wereldkaart hebt ingeslikt, en het herkennen van liedjes aan alleen het intro. Ja, ook die ene waarvan iedereen dacht: “Die ken ik… maar hoe heet ‘ie ook alweer?”

De sfeer? Fanatiek. De inzet? Snoep. De motivatie? Ook snoep. En de eer natuurlijk.

Met rode hoofden, schorre stemmen en een gezonde portie competitie werd er gestreden tot het bittere eind. En toen… het winnende team mocht zich storten op de felbegeerde zak snoep. Maar eerlijk is eerlijk: Chiel was de echte winnaar. Want zeg nou zelf, wie krijgt het voor elkaar om Bijbelkennis, landen, muziek én armpje drukken te combineren tot één avond vol plezier? Chapeau!

Klik hier voor de foto's van de avond

Woensdag 30-07-25

De woensdag begon vrolijk: met een muziekwandeling door het dorp. Samen met Jan op gitaar en een bonte stoet van kinderen en groepsleden (Danja, Quinn, Qi Jun, Irsa en Lieke K) liepen we zingend tussen de heuvels. Mphunju Hill lag te schitteren in de verte, terwijl onze groep steeds groter werd — alsof we de plaatselijke fanfare waren die niemand wilde missen. En geef ze eens ongelijk: als Jan speelt en Quinn zingt, kun je beter gewoon aanhaken.

Het verhaal van de dag? Daniël in de leeuwenkuil. De kinderen luisterden aandachtig en genoten volop van het knutselmoment: zelf leeuwenmaskers maken! Voor veel kinderen was het de eerste keer dat ze een kleurpotlood vasthielden — en dan maakt zo’n simpel masker ineens diepe indruk. Sommige kids liepen er de rest van de dag trots mee rond alsof ze zo uit een theaterstuk kwamen gelopen. Kinderwerk? Kinderplezier!

Maar niet alles was vrolijk. Tijdens een huisbezoek ontmoetten we een meisje van 20 dat al jaren verlamd is. Ze verplaatst zich kruipend, haar houten karretje — haar enige vervoermiddel — was stuk. Pieter en Tim gingen meteen met gereedschap in de weer. Hoewel ze nog wat konden fixen, wisten we al snel: dit is niet voldoende.

Daarom besloten we als groep een nieuw karretje voor haar te gaan kopen. Voor ons misschien een kleine uitgave (zo’n €100), maar voor haar en haar familie betekent het vrijheid, waardigheid en vooral: geen kapotte knieën meer.

Vanmiddag stond in het teken van de landbouw. In drie groepjes bezochten we lokale boerenfamilies, elk met een stukje grond, een waterput en vaak een ingenieus pompje om het droge land vruchtbaar te houden. We zagen kool en bananen groeien — niet vanzelfsprekend in deze droge streek. En steeds weer die warme dankbaarheid: dat we niet alleen huizen bouwen, maar ook onderdeel zijn van deze community met kinderwerk, huisbezoeken en gewoon oprechte interesse.

Het groepje van Jan, Tim, Myrthe, Renze en Raven kwam zelfs niet met lege handen terug. Ze kregen als dank kool én trossen bananen mee. Ruilhandel anno 2025: zweet en inzet in ruil voor groente en fruit. We klagen niet!

En alsof dat nog niet genoeg was, zijn we vandaag ook begonnen aan de muurschilderingen. Bewapend met (zelfgemaakte) kwasten begonnen de eerste lijnen op de net gestuukte muren te verschijnen. Morgen hopen we het eindresultaat aan jullie te kunnen tonen — al durven we nu al te zeggen: het wordt kunst. Echte Mphunju-stijl.

Kortom: een dag van kleur, ontmoeting en creativiteit. Met zand op onze schoenen en muziek in ons hoofd.
We bouwen hier niet alleen huizen, we bouwen ook mee aan hoop, aan kansen, aan een beetje meer waardigheid. Eén houten karretje. Eén groot verschil.

Klik hier voor de foto's van vandaag

Dinsdag 29-07-25

Er zijn van die avonden die je niet snel vergeet. Niet omdat er iets groots of spectaculairs gebeurde, maar juist vanwege de kleine dingen. Gisteravond was er zo één. Rondom het kampvuur – een knetterend middelpunt van warmte en licht in de donkere Afrikaanse nacht – deelden we verhalen. Echte, eerlijke gesprekken over wat ons inspireert en bezig houdt.

Iedereen had iets te vertellen. Sommigen spraken over hun ouders of familie als bron van kracht en richting. Anderen vonden inspiratie in de natuur: de zon die elke dag trouw opkomt, of de sterrenhemel boven Mphunju die groter lijkt dan thuis. Ook de mensen hier in Malawi kwamen veelvuldig ter sprake – hun blijdschap, gastvrijheid en dankbaarheid, ondanks de armoede, raakten ons diep.

Er was ruimte voor het geloof. Voor persoonlijke ervaringen met God, voor twijfels en voor vertrouwen. De stilte tussen de woorden werd gevuld met luisterende oren en open harten.

Wat deze avond zo bijzonder maakte, was de openheid van de groep. En dat is geen toeval: we trekken inmiddels al twee weken intensief met elkaar op. Dat zorgt voor vertrouwen, en dat vertrouwen maakt dat iedereen zich durft te uiten. Niemand hoeft perfect te zijn. Er was ruimte om geraakt te worden, om te lachen, om te denken. De vonken uit het vuur leken even te dansen met onze gedachten.

Misschien was dit kampvuur wel meer dan alleen een gezellig moment. Het was een spiegel. Een plek waar we stil mochten staan, waar we luisterden naar elkaar én naar onszelf. En waar we ontdekten dat inspiratie overal te vinden is – in mensen, in momenten, in Mphunju… en zelfs in een gloeiend stuk hout dat langzaam tot as wordt.

Woorden die bouwen aan verbinding. Wat een rijkdom.

Dinsdag 29-07-25

Nadat we eerder tijdens het ochtendritueel een geit aantroffen bij de douchegelegenheid die duidelijk een ander soort “reiniging” voor ogen had, zijn de heren en dames vandaag nog een stap verder gegaan. De geiten van Mphunju zijn officieel op expansiepad.

Na de douchegelegenheid hebben ze nu hun zinnen gezet op ons handenwasstation. Gisteravond troffen we ze aan alsof het hun vaste avondplek was – keurig gerangschikt op de betonnen treden, chillend alsof het een exclusieve spa was. Eén geit keek zelfs beledigd op toen we flitsten met onze camera. Sorry hoor, we wilden jullie wellness momentje niet verstoren.

De nieuwe kolonie (met vandaag de geboorte van 2 nieuwe geitjes) heeft inmiddels een eigen hiërarchie opgebouwd: de zwarte geit onderaan bewaakt de ingang, de witte bovenaan lijkt de baas en de gespikkelde in het midden? Die is gewoon voor de show. We overwegen serieuze onderhandelingen – misschien mogen wij straks nog een hoekje van het wasstation gebruiken.

Kortom: in Mphunju delen we niet alleen onze verhalen en ons eten, maar ook onze sanitaire voorzieningen. En als de geiten zo doorgaan, nemen ze straks ook het leiderschap van het bouwteam over. Maar tot die tijd: even vriendelijk kloppen voor je gaat handenwassen. Je weet maar nooit wie er al zit.

Maandag 28-07-25

“Doe de groeten aan!” — een van de populairste opdrachten aan het thuisfront. En dat hebben we geweten. Het gastenboek ‘Doe de groeten aan’ liep in recordtempo vol. Meer dan 250 (!) berichten stroomden binnen, van opa’s, tantes, buren, collega’s en mysterieuze afzenders met bijnamen als “Nasibal” en “Bamischijf”.  Allemaal even lief, grappig of ronduit hartverwarmend.

Maar ja, hoe lees je 250 berichten voor zonder dat de halve groep spontaan in slaap valt op een baksteen? Precies: dat lukt niet. Dus zijn we vandaag de digitale jungle in getrokken. De database geopend, koffie in de ene hand, ctrl+F in de andere. De server gierde van ellende, de ventilator klonk als een opstijgende Boeing, en op een gegeven moment hoorden we hem fluisteren: “Ik kap ermee.”

Maar rookie (zo heet de laptop inmiddels) hield vol. En hij leverde! Alle groeten zijn nu netjes gesorteerd per GMG-groep. Geen wild gegraai meer naar aandacht, maar persoonlijke fanmail, gegroepeerd en gedoseerd. Vanmiddag was het: groepslezen! Van “we missen je!” tot “heel veel succes” tot “we denken aan je” — alles kwam voorbij.

Over groepen gesproken… ook groep Windkracht 8 was vannacht van de partij. De wind blies stevig door de slaapzalen en het zand besloot eens horizontaal te reizen. Gelukkig bleef alles op z’n plek — inclusief het dak van ons gebouw in aanbouw. Of zoals we het inmiddels noemen: het dorpspaleis in wording, met uitzicht én doorzicht.

Het kinderwerk was vandaag wat rustiger. Misschien door die wind, of omdat de kinderen vakantie hebben en het zand tussen je tenen toch net iets minder aantrekkelijk is. Maar we verwachten morgen weer een invasie aan blije gezichtjes. En eerlijk: dat is toch echt een van de leukste delen van de dag.

Vanavond sluiten we af met een kampvuur en verhalen — verhalen over wat ons inspireert. Dat kan je geloof zijn, een Bijbeltekst of iets anders wat je wilt delen. Samen luisteren we, samen zingen we - met Kars op gitaar.
En zo bouwen we. Aan elkaar. En aan onszelf.

Kortom: veel wind, veel groetjes, weinig kinderen, maar een volle dag — en een nog voller hart.

Zondag 27-07-25

Zondagmorgen
Vandaag beleefden we een bijzondere zondag: samen met de gemeenschap van Mphunju vierden we de kerkdienst onder de bomen bij de school. Geen kerkbanken, wel versgetimmerde schoolbanken, een zacht briesje en heel veel muziek.

Wat een feest om zo samen te komen! Vanaf het eerste lied zat de sfeer er meteen in. We zongen, klapten en dansten mee op de vrolijke ritmes, al konden we natuurlijk niet tippen aan het enthousiasme van de locals. Maar we deden ons best – en dat werd gewaardeerd.

Kars had de eer om een gebed voor te lezen in de lokale taal. Dat was even spannend, maar hij deed het super. De gemeente luisterde aandachtig en we zagen hier en daar een glimlach van herkenning. David vertaalde de preek in het Engels, zodat ook wij konden volgen waar het over ging. Een preek over geloof, volharding en verbondenheid – precies wat we hier samen mogen ervaren.

Het was bijzonder om te merken dat taal geen barrière hoeft te zijn. De warmte, de muziek en het samenzijn spraken boekdelen. We voelden ons echt onderdeel van de gemeenschap – als broers en zussen op een plek die voor altijd in ons hart zit.

En ja, we hebben samen gezongen. En gedanst. En gelachen. Wat een mooie manier om deze zondag te beleven.

Klik hier voor de foto's

Zondagmiddag
En zondagmiddag in Malawi is… anders. Geen Netflix, geen Formule 1, geen to-do-lijstje. Nee, hier vieren we zondag met een heuse Malawi middag! Klinkt als een vakantietripje met een rieten hoedje op, maar vergis je niet: het was een actieve middag met verrassingen in alle vormen.

De middag begon met een traditioneel pottenbakmoment. Niet met een draaischijf en designer klei, maar gewoon op de grond, met de handen en met kennis die al generaties meegaat. De potten kregen meer vorm dan sommige van onze voetbal skills van gistermiddag — en dat zegt veel.

Daarna tijd voor een typisch Malawiaans gebruik: waterdragen. We zijn inmiddels volleerde “bucket-balanceerders”. Emmers op het hoofd, handen in de lucht, en hup… lopen maar. Nou ja, lopen... De locals doen het moeiteloos. Wij? Laten we zeggen dat we het ‘in ontwikkeling’ zijn. Al ging het vandaag al een stuk rechter dan vorige week. En voor de zekerheid geen water in de emmers, maar zand.

Ook prachtig was het samen zingen met de kinderen en volwassenen van het dorp. Onder een boom, in de warme namiddagzon, klonken de klappen, gezangen en het gegiechel van kinderen alsof we samen een mini-concert gaven. Vrolijkheid, verbondenheid, en ritmegevoel (of het gebrek daaraan) kwamen samen.

Tussendoor werd er nog driftig getolkt. Deelnemers die inmiddels al aardig wat Chichewa oppikken vertaalden als volleerde gidsen. De Malawianen knikten goedkeurend (of lachten stiekem in hun vuistje — dat laten we in het midden).

Kortom: het was een zondagmiddag die we niet snel vergeten. Vol warmte, ontmoeting, cultuur en een hoop blije gezichten.

Of zoals iemand het perfect samenvatte: “Rustig? Ja. Maar wel met spierpijn op onverwachte plekken.”

Klik hier voor de foto's

Zondag 27-07-25

Soms lijkt het alsof we “ maar gewoon twee huizen bouwen”. Maar gisteravond liet Mussa, projectcoördinator van CCAP Malawi, ons opnieuw voelen dat de impact van ons project zoveel groter is dan stenen en cement. Hij vertelde over zijn eigen jeugd: slapend op een koeienvel, samen met zijn broers en zussen. Geen luxe, nauwelijks kansen. Totdat er een onderwijzer was die hem aanmoedigde. School werd zijn uitweg. En nu? Nu staat hij voor groepen zoals de onze. Vol passie, vol overtuiging.

Mussa liet ons zien hoe één project de koers van een hele gemeenschap kan veranderen. Dankzij goede huisvesting worden nieuwe, gemotiveerde onderwijzers aangetrokken. Dat betekent beter onderwijs voor honderden kinderen. En meer kansen om door te stromen naar de middelbare school. En verder.

Maar de impact zit ook in de ontmoeting. In samenwerken, in lachen en leren van elkaar. “Het lijkt soms een druppel,” zei Mussa, “maar onderschat nooit wat één druppel kan doen.” Inspiratie, motivatie en vooral: hoop. Voor kinderen, ouders, onderwijzers én voor mensen zoals Mussa zelf.

World Servants werkt al sinds 2005 samen met CCAP Malawi. Zij ondersteunen meer dan 250.000 kinderen met onderwijs, bouwen verschoningsruimtes zodat meisjes niet uitvallen als ze ongesteld zijn, trainen leerkrachten en bieden studiebeurzen aan meisjes die naar de middelbare school willen. We bouwen mee aan toekomst, rechtvaardigheid en waardigheid.

Voor jullie thuis: weet dat jullie betrokkenheid — met een berichtje, een donatie of gewoon door mee te leven — net zo’n druppel is. Maar samen maken we een golf van verandering. Hier in Mphunju. En daar thuis, in jullie hart. Via de QR-code op onze website zijn inmiddels nog eens 8 nieuwe lessenaars gesponsord! Fantastisch nieuws — heel erg bedankt!

Zaterdag 26-07-25

Na een paar fanatieke football clinics, waarin we vooral leerden dat je met slippers aan ook keihard kunt scoren, was het vandaag tijd voor het echte werk: het grote voetbaltoernooi van Mphunju!

In de verzengende hitte (zweet gegarandeerd bij alleen al het aantrekken van je sokken) begonnen we met een dameswedstrijd tussen twee dorpen. De energie, het enthousiasme én de slidings vlogen ons om de oren – en dat op een zandveld zonder gras. Respect! Daarna was het de beurt aan de jongens, die elkaar niets cadeau deden. Alsof er een scoutsbus van FC Groningen langs de kant stond.

En toen… de interland! Malawi – Nederland. In volle opstelling, met vaantjeswissel, volksliederen (inclusief valse noot met passie gezongen), en een uitzinnig publiek dat rijen dik langs het veld stond. Zelfs de geiten zochten een plekje in de schaduw om mee te kijken.

De Nederlandse ploeg – gehuld in oranje en voorzien van een coach met oranje das én vlag – trok na een bloedstollende openingsfase aan het langste eind. De eindstand: 3-0! Doelpuntenmakers: Qi Jun (strakke stift), Amber (kogel onder de lat) en Crodini, onze chefkok, die met een fraaie hakbal de goalie verschalkte. Ja, je leest het goed. Onze kok.

De sfeer? Fantastisch. Het publiek? Honderden mensen langs het veld, dansend, zingend, klappend – de derde helft begon al vóór het laatste fluitsignaal. En het bleef nog lang onrustig in Mphunju (zie filmpje 😉).

Thuisblijvers: het Nederlands elftal kan met pensioen. De toekomst zit hier. In oranje. In Malawi. 💪🏾🇲🇼🇳🇱

Klik hier voor de foto's

Zaterdag 26-07-25

Vandaag even geen bouwhelmen en cementemmers, maar wel een bijzonder moment van bezinning en verbinding. Terwijl de troffels even stil lagen, schreven we met z’n allen onze wensen op – voor de gemeenschap, voor de kinderen, voor de nieuwe woningen, voor onze familie, voor onze vrienden. Mooie, hoopvolle woorden van jong en oud. De kinderen van het kinderwerk tekenden en schreven hun dromen, de lokale bouwers deden mee, en natuurlijk ook wijzelf.

Die wensen gingen niet mee in een dagboek of plakboek, maar kregen een wel heel symbolische bestemming: ze werden ingemetseld. Letterlijk. Op kleine briefjes, veilig opgevouwen, zijn ze verstopt in een holle steen. Een steen met een geheimpje dus. Manon had de eer om samen met Annie – onze lokale metselaar én opzichter – de steen te plaatsen in de muur van één van de huizen.

Wat erin staat? Dat blijft voor altijd een mysterie. De briefjes zijn niet bedoeld om te lezen, maar om te dragen. Ze vormen nu een verborgen fundament van hoop, verstopt tussen cement en bakstenen.

Misschien zal niemand die wensen ooit zien. Maar wij weten dat ze daar zitten, als stille getuigen van dromen, dankbaarheid en vertrouwen. En zeg nou zelf – elke muur wordt toch net iets sterker met een beetje hoop erin gemetseld.

Klik hier voor de foto's

Vrijdag 25-07-25

Vandaag was het zover: onze deelnemers mochten hun innerlijke markthandelaar loslaten tijdens een heuse souvenirmarkt. Geen bouw, geen kinderwerk, maar onderhandelen, afwegen, twijfelen en – jawel – ouderwets hoofdrekenen!

Want telefoons? Die hebben we niet bij ons. Dus geen rekenmachine in de hand, geen snelle omrekeningen via Google. Alleen een warm hoofd, een zwetende hand vol kwacha en een verkoper met een glimlach en een goed verkoopverhaal. “Special price for you, my friend!” – dat hoorden we wel 83 keer en "If you take two, I give you better price!" werd de slogan van de dag.

De kraampjes lagen vol prachtig houtsnijwerk: schalen, olifanten, maskers, lepels, schaakborden… En dan nog kleurrijke tassen, schilderijtjes, armbandjes en sleutelhangers. De keuze was reuze. Sommigen gingen voor kwaliteit, anderen voor kwantiteit – en een paar konden de verleiding niet weerstaan om net iets te veel te kopen (“voor m’n tante, m’n buurvrouw én de kat van m’n vriendin”).

Voor de thuisblijvers: wees voorbereid. Er komen cadeautjes aan! En ja, sommige zijn misschien een beetje scheef, ruiken naar Afrikaans stof of zijn per ongeluk in drievoud gekocht, maar ze zijn met liefde en veel wikken en wegen uitgezocht.

Kortom: een middagje markt dat voelde als een schoolreisje, rekenles en vakantie-uitje in één. En het mooiste? Iedereen heeft iets moois én een goed verhaal mee naar huis. Of twee. Of vijf.

Groetjes uit Malawi – waar onderhandelen óók bouwen aan verbinding is!

Klik hier voor de foto's

Vrijdag 25-07-25

Vanmiddag brachten we een bijzonder huisbezoek aan  een heel jong gezin: vader en moeder zijn pas 18 jaar oud. Toch dragen ze al een grote verantwoordelijkheid en zorgen ze vol toewijding voor hun kindje. We werden hartelijk ontvangen en mochten samen in gesprek gaan. We vroegen naar hun leven, hun dromen en uitdagingen. Wat opviel, was hun openheid en trots – ondanks hun jonge leeftijd stralen ze kracht uit.

Zoals bij elk huisbezoek hadden we een paar kleine cadeautjes mee, praktische dingen die hopelijk echt van pas komen. Maar het meest verbindende moment kwam toen Quinn en Lieke de pannenkoekenpan tevoorschijn haalden. Onder nieuwsgierige blikken en met een flinke dosis meel en improvisatie rolden de pannenkoeken van het op hootgestookte fornuis. 

Samen aan tafel – of in dit geval op de grond, rondom een schaal – ontstond er iets bijzonders. Een moment van gelijkheid, van samen zijn. Er werd gelachen, geproefd en gedeeld.

Deze eenvoudige traditie van pannenkoeken bakken maakt onze huisbezoeken warm en menselijk. Het zijn geen grote gebaren, maar juist deze kleine momenten die verbinden – van mens tot mens, van hart tot hart.

Klik hier voor de foto's

Vanavond staat ons eindelijk een rustige avond te wachten. Tenminste… dat is het plan. Tijd voor spelletjes, een goed boek, of gewoon allebei tegelijk voor de echte multitaskers onder ons. Sommigen hebben hun pyjama al klaargelegd, anderen trekken hun fan-shirt alvast aan om mentaal warm te draaien voor de interland van morgen. 

Rustig voorbereiden dus – want morgen is het alles geven. De voetbalinterland komt eraan en wie weet worden er weer sloffen kapot gelopen, ballen verkeerd geraakt en doelpunten gevierd alsof we de WK-finale spelen.

Maar vanavond? Vanavond even niks met cement of kinderwerk. Gewoon een potje Uno waarbij de +4 kaarten harder aankomen dan een sliding op keihard zand. Of dat ene boek dat al drie dagen stof hapt op je matras. Kortom: een beetje opladen, veel lachen… en misschien alvast oefenen op die juichdans. Je weet maar nooit. Wordt vervolgt...

Vrijdag 25-07-25

Wat krijg je als je zand, cement, spierballen én een flinke portie doorzettingsvermogen mengt? Juist, een huis! En vandaag was het zover: de laatste steen van het tweede huis in Mphunju is gelegd. En dat ging natuurlijk niet stilletjes voorbij...

De ceremonie begon – zoals het hoort – met een flinke dosis gezang. Geen lip-sync, maar volle borst! Zelfs de lokale haan deed gezellig mee, al weten we niet of dat uit enthousiasme of protest was. Danja en Manon hadden speciaal voor dit moment een prachtige steen geknutseld, compleet met glans, liefde en een klein beetje zweet. Pieter mocht ‘m leggen, samen met onze Malawiaanse coördinator Oscar. Een match made in cement!

En ja hoor, na het leggen van de steen werd het tijd voor... RANJA! In Nederland drink je het op kinderfeestjes, maar hier markeert het een bouwmijlpaal. Compleet met stroopwafel – en dat terwijl die dingen eigenlijk smelten bij 30 graden. Maar hé, niemand die klaagt als er suiker op tafel komt.

De sfeer? Feestelijk met een randje emotie. We hebben niet alleen stenen verplaatst, maar ook bruggen gebouwd – tussen mensen, culturen en dromen.

Bekijk hier de foto's.

Vrijdag 25-07-25

Alsof douchen in een grasmattenhutje met zicht op de blauwe lucht nog niet avontuurlijk genoeg is… hebben we er sinds kort een nieuwe gebruiker bij. Tijdens het ochtendritueel troffen we een geit aan die duidelijk een ander soort “reiniging” voor ogen had. Met volle overtuiging stond hij zijn achterste te schuren aan onze zorgvuldig geknoopte grasmuur.

De geit – inmiddels door de groep omgedoopt tot Spa Billy Deluxe – leek zich er prima thuis te voelen. En geef hem eens ongelijk: een beetje exfoliëren met grasvezels, frisse ochtendbries erbij, uitzicht over het dorp… luxe hoeft niet ingewikkeld te zijn.

Voor ons was het weer een lesje relativering. Terwijl wij proberen de douche een beetje netjes te houden met jerrycans, teiltjes en afwasteiltechniek, toont de plaatselijke fauna ons hoe multifunctioneel zo’n ruimte eigenlijk kan zijn. Schoon is een relatief begrip – maar lachen om een geit die zich tegen je douchewand schuurt, dat is universeel.

Vanaf nu houden we de zeep én het gras wat beter in de gaten. Want in Malawi is zelfs het douchen nooit saai.

Vrijdag 25-07-25

Welke deelnemer van onze groep heeft sinds dag 2 zó hard gewerkt, gelopen, gesjouwd en gesprint, dat zijn/haar schoenen het letterlijk hebben opgegeven?

De zolen lieten los, het stof vloog erdoorheen, maar geen zorgen — met een flinke rol ducttape en wat Malawiaanse creativiteit loopt deze topper gewoon weer vrolijk verder. En eerlijk is eerlijk: het lijkt alsof er een astronaut tussen ons rondwandelt. 

Weet jij wie deze doorzetter is? Laat het weten in de groeten aan :-> De groeten aan

Onder de goede inzenders verloten we een exclusieve rol ducttape (licht gebruikt) én de eeuwige roem binnen de groep!

Zie foto: de enige echte ducttape-edition werkschoen 2.0.  Alleen hier in Mphunju verkrijgbaar.

Donderdagavond 24-07-25

Lieve thuisblijvers, ouders en fans van onze helden in Malawi, we hebben goed nieuws: het is tijd voor DE GROETEN AAN! 

Op onze website staat een gastenboek (jazeker, lekker ouderwets gezellig!) en dat staat te springen om jullie berichten. Of het nu een hart onder de riem is,  een aanmoediging — ALLES is welkom!

Laat een berichtje achter in 'De Groeten aan' – want komende zondag gaat de eerst groep deelnemers en stafleden alle berichten lezen, allemaal! En geloof ons: niets leuker voor de groep dan te lezen dat jullie aan ze denken.

Dus pak die telefoon, typ met liefde (en humor mag!) en laat van je horen!
Want zelfs stoere bouwers, kinderwerk-kanjers en corveetoppers worden blij van een lieve noot van thuis.

🔗 Posten maar :->De groeten aan...

Alvast bedankt namens iedereen hier in het zonnige Malawi!  Ze voelen de liefde écht – zelfs op 8.000 km afstand.

Donderdagmorgen 24-07-25

Vandaag was het groot feest in Mphunju: staflid David is jarig! En hoe vier je dat als je duizenden kilometers van huis bent, zonder vrienden, familie, slingers of een taart van de HEMA? Nou, met een luidkeels ‘Lang zal hij leven’ natuurlijk – compleet met valse noten, ochtendkapsels en veel te veel enthousiasme voor 07.00 uur ’s ochtends.

Op het filmpje zie je hoe de hele groep zijn slaapkamer binnenstormt en hem zingend uit z’n bed jaagt. Verrassing! David zat nog half in dromenland toen hij wakker werd gezongen alsof hij net een gouden medaille had gewonnen. De bijbehorende blik? Onbetaalbaar.

Een verjaardag in Mphunju is natuurlijk anders dan thuis. Geen appjes van je oma, geen slagroomtaart, geen “ik dacht dat je gisteren jarig was?”-berichten van vage kennissen. Maar wél een warme groep Servants, een extra ei bij het ontbijt (bijna luxe), en een hele dag lang vrolijke felicitaties van kinderen die ‘Happy Birthday’ zingen alsof ze Beyoncé zijn.

Kortom: geen verjaardag zoals je hem gewend bent, maar misschien juist daardoor wel eentje om nooit meer te vergeten. En eerlijk is eerlijk… wie wil er nou niet wakker gezongen worden door 30 mensen in pyjama in een slaapkamer in Malawi?

David feliciteren? Dat kan in ons Gastenboek: De groeten aan...

Donderdag 24-07-25

Aan het einde van een lange, stoffige werkdag – als je denkt dat je spieren alles al hebben meegemaakt – komt hét moment: waterdragen! Want zonder water geen cement, en zonder cement geen muren. Dus hup, jerrycans vullen en richting de bouwplaats.

Als volleerde Malawianen-in-opleiding balanceren we de gevulde kannen op ons hoofd. Handen los, kin omhoog, blik vastberaden. Nou ja… bij sommigen. De rest houdt zich krampachtig vast aan de jerrycan alsof het een wild dier is. Maar hé, oefening baart kunst. En nekspieren. Veel nekspieren.

En terwijl wij zwoegen en zweten, zien we hoe de lokale vrouwen – en zelfs kinderen – zonder handen liters water vervoeren over ongelijke paden. Met een rechte rug en een glimlach waar je u tegen zegt. Dan voel je je ineens toch weer even een stijve Hollandse amateur. Petje af (maar niet echt, want zon).

Maar het goede nieuws? Dat kunnen de deelnemers inmiddels ook! Steeds vaker zien we ze parmantig met een jerrycan op het hoofd over het terrein schrijden alsof ze nooit anders hebben gedaan. check de video hier aan de rechterzijde. Een soort modeshow meets watertransport. De Mphunju Catwalk is geopend.

De bouw schiet inmiddels serieus op! We staan op het punt het hoogste punt van de lerarenwoningen te bereiken. En dat is in de bouw natuurlijk een feestelijk moment. In Nederland hijs je dan een vlag. In Mphunju? Daar doen we het met een stroopwafel! Want niks zegt “feest” zoals een plakkerige koek met karamel tussen de cementzakken.

Kortom: we werken, zweten, dragen, bouwen én vieren. En hoewel we het water nog niet zó elegant dragen als onze Afrikaanse collega’s, maken we elke dag stappen – en liters.

Bekijk hier de foto's

Donderdag 24-07-25

Vandaag stond de laatste football clinic op het programma in het dorp-met-de-vergeten-naam (ja, nog steeds geen idee hoe het heet). Maar wát een afsluiter! We trainden met het beste elftal van het dorp – de selectie die zaterdag tegen de school van Mphunju speelt. En geloof ons: die kids kunnen ballen.

Na een korte warming-up (lees: iedereen zocht schaduw) begonnen we aan een serieus potje tegen deze aanstormende talenten. Het werd een spannende 0-0 en daar mogen we vooral keeper Daniël voor bedanken. Hij stond te keepen alsof hij een profcontract bij Ajax op het spel had staan. Duik na duik, redding na redding – zelfs een kip die het veld op liep kreeg geen kans.

En dan Quinn. Onze man van de bloopers. Hoogtepunten? Een sliding waarbij hij zelf harder onderuit ging dan de tegenstander, een kopbal met de schouder én een omhaal die eindigde in een elegante valpartij. We hebben overwogen hem aan te bieden als mascotte voor de tegenstander zaterdag – puur voor het entertainment.

Na afloop namen we met een traan en een lach afscheid van de kinderen. Op de terugweg in de jeep begonnen de tactische besprekingen voor zaterdag al: 4-3-3 of 5-3-charmant? Wie wordt de teamcaptain? En wie zorgt voor de EHBO-tas (lees: pleisters en bananen)? De waterdragers zijn al in training – flessen tillen bij 30 graden is geen grap.

Zaterdag staat onze interland op het programma. En één ding is zeker: we zijn klaar voor strijd, zweet, slappe lach en misschien – heel misschien – een doelpunt. Of twee.

Donderdag 24-07-25

Extra steun voor onderwijs in Malawi: 20 nieuwe lessenaars dankzij Koninklijke Sjouke Dijkstra BV

ZUIDLAREN – Het onderwijsproject in Mphunju, Malawi, heeft er een fantastische nieuwe sponsor bij! Na de eerdere bijdrage van Rotary Zuidlaren voor de eerste 30 lessenaars, heeft Sjouke Dijkstra BV uit Groningen zich gemeld om nog eens 20 stuks te sponsoren. Met een bijdrage van €900,- maken zij het mogelijk dat nóg meer kinderen niet langer op de grond hoeven te zitten tijdens de les, maar plaats kunnen nemen aan een degelijke houten desk. 

De lessenaars worden lokaal gemaakt door een timmerman in Mphunju, wat naast betere leeromstandigheden ook zorgt voor werkgelegenheid en vakontwikkeling ter plaatse.  Inmiddels heeft de lokale timmerman opdracht gekregen om 20 nieuwe lessenaars te maken. Bouwleider Pieter Goelema noemt de kwaliteit “uitstekend” en benadrukt hoe waardevol deze giften zijn: “Elke lessenaar maakt een verschil voor drie kinderen, die nu met veel meer concentratie en comfort les kunnen volgen.”

Namens de hele groep van World Servants Zuidlaren en de gemeenschap in Malawi: een groot dankjewel aan Sjouke Dijkstra BV voor deze prachtige steun!

De groep verblijft nog tot 5 augustus in Mphunju en helpt daar o.a. met de bouw van lerarenwoningen, kinderprogramma’s en samenwerking met de lokale bevolking.

Ook bijdragen?
Voor €45,- sponsort u een lessenaar. Via de QR-code hiernaast kunt u eenvoudig doneren via iDeal. Elk bedrag is welkom!

Samen bouwen we aan een betere toekomst – en dat begint bij een goede plek om te leren.

Woensdagmorgen 23-07-25

Vanochtend bezocht een deel van onze groep samen met Mussa een middelbare school in de regio. Een leerzaam uitje, letterlijk! We kregen een uitgebreide uitleg over het onderwijssysteem, en al snel viel de opmerking: “Dit lijkt wel VWO-niveau!” – en dat is geen grapje. De leerlingen wisten ons flink te imponeren met hun kennis en inzet.

We werden heel  hartelijk ontvangen door de leraren, die met passie vertelden over het belang van goed onderwijs en – minstens zo belangrijk – goede huisvesting voor leraren. Want zonder huizen, geen leraren. En zonder leraren, geen toekomst. Zo simpel is het. Gelukkig kunnen leerlingen vanuit Mphunju met goede resultaten doorstromen naar vervolgopleidingen, en wie weet… misschien staat hier wel de toekomstig minister van onderwijs tussen!

De school gaf aan dringend behoefte te hebben aan renovatie van de lerarenwoningen. En laat dat nou nét iets zijn waar wij bij kunnen helpen. Dankzij een bijdrage 'uit de pot' kunnen ze aan de slag met de opknapbeurt. Dat leverde grote blijdschap op. En als dank kregen wij… een flesje cola én een kip. Want niks smaakt zo lekker als een koud slokje cola na een week water drinken. En de kip? Die is – levend en wel – naar onze fantastische keukenploeg gegaan. Kippenblij waren ze!

Vanmiddag gaan we weer bouwen: woning 1 nadert het hoogste punt en woning 2 schiet ook lekker op. Ondertussen trekt een andere groep het veld in voor een football clinic in een ander dorp. Niet om Messi’s te kweken, maar om te verbinden, te lachen en samen te spelen. Want dát is pas teamwork.


Klik hier voor de foto's van het bezoek.

Hygiëne is universeel belangrijk – of je nu in een penthouse woont met een regendouche en verwarmde wc-bril, of in een dorp in Malawi waar de douche van gras is en het toilet... tja, een gat in de grond met betonnen voetsteunen. Welkom in een andere wereld!

Onze dagelijkse sanitaire stop is hier ineens ook een avontuur. In Nederland spoelen we met één druk op de knop alles weg – schoon, geurvrij en met een luchtverfrisser in de aanslag. In Malawi is het anders: het toilet is een hurk-wc met een diep, donker gat, en wc-papier hangt creatief aan een touwtje aan de muur. De douche? Een kunstwerk van stokken, grasmatten en touw, met zicht op de blauwe lucht en – als je pech hebt – een nieuwsgierige kip.

En toch is hygiëne hier net zo belangrijk, misschien wel belangrijker. Door gebrek aan schoon water en goede voorzieningen ligt ziekte altijd op de loer. Malaria, diarree en infecties zijn aan de orde van de dag als je niet goed oplet. Handen wassen is hier letterlijk van levensbelang en daar herinneren we elkaar dan ook doorlopend aan tijdens het project.

Wat ons raakt, is hoe men hier met minimale middelen toch z’n best doet om het schoon te houden. Er wordt geveegd, gesopt en geïmproviseerd. En wat wij ‘primitief’ noemen, is voor velen de dagelijkse realiteit – met trots en waardigheid gedragen.

Wij leren hier iets essentieels: hygiëne is niet vanzelfsprekend. We zijn dankbaar voor elk spoeltoilet thuis, maar ook diep onder de indruk van de kracht en creativiteit van mensen hier.

En eerlijk is eerlijk: douchen (ehhh een bakje lauw warm water) in de open lucht onder de Afrikaanse zon heeft ook z’n charme – zolang je die kip maar op afstand houdt.

Klik hier voor de foto’s.

Klik hier voor eerdere reisverslagen.